Featured Image

Aandacht voor projecten van zuster Jeanne Pascale in Guinee

De afgelopen tijd was zuster Jeanne Pascale Guilavogui in Nederland. Zij was hier om aandacht en hulp te vragen voor een aantal projecten in haar land Guinée. Zondag 20 juni was zij met Jeroen en Teresa van Loo aanwezig bij de Eucharistieviering in de Sint Laurentiuskerk in Alkmaar. Na de viering vertelde zij over haar werk in Guinée. Haar toespraak is terug te zien in dit filmpje.

In haar korte verhaal in de kerk sprak ze over het weeshuis St. Kisito in Gouecké in Guinée.

Het plaatsje Gouecke ligt in de provincie Guinée Forestière. De zusters van de congregatie Servantes de Marie Vierge et Mère (SMVM) hebben daar de zorg voor het weeshuis waar meer dan 40 kinderen in de leeftijd van 1 week tot 5 jaar worden opgevangen. In deze regio sterven meer dan 50% van de jonge moeders (meisjes in de leeftijd tot 15 jaar) tijdens of kort na de bevalling. De kinderen die soms wel in leven blijven terwijl de moeder stief worden te vondeling gelegd omdat ze ongeluk voor de familie brachten.

De komst van het weeshuis in mei 1981 heeft de mensen in de regio bewust gemaakt dat deze kinderen ook recht hebben op een menswaardig bestaan en de zusters geven het voorbeeld om voor deze kinderen te zorgen. Wanneer kinderen gebracht worden naar het weeshuis dan worden de namen van de familieleden zo goed mogelijk genoteerd. Vaak is het ook uit armoede dat de overige familieleden de pasgeboren kinderen niet kunnen onderhouden. Melkpoeder in blikken is net zo duur als in Nederland. Wanneer de kinderen ongeveer 5 jaar oud zijn wordt contact opgenomen met de familie en wordt getracht de kinderen weer terug te brengen. Als dit niet gaat worden andere families gezocht die voor de kinderen willen zorgen.

Naast het weeshuis St. Kisito werken de zusters ook aan scholing voor de vele kinderen die niet naar school gaan. In een buitenwijk in Macenta zijn ze een school gestart. Eén klaslokaal is al gebouwd. Het tweede klaslokaal is bijna klaar. Alleen de ramen, deuren en schilderwerk. Om de school volwaardig te maken moet er nog een gebouw van 4 klaslokalen komen. Daar is € 38.000,– voor nodig aan materialen. Als er mensen zijn die daar aan bij willen dragen heel graag!

Het is voor de zusters een grote zorg om de kinderen in leven te houden en de nodige gezondheidszorg te geven. Er is wel hulp voor de zusters maar dat is niet toereikend.

Als er meer mensen die willen helpen zou dat werkelijk een groot geschenk zijn. Bij Missio in Den Haag is een speciaal projectnummer voor de projecten in Guinée. het is nr: NL93 INGB 0000 0087 25 Missio Den Haag t.n.v. projecten Guinée.

Bij voorbaat hartelijk dank. Wilt u meer weten over de missie in Guinée neem dan contact met ons op.

Teresa en Jeroen van de Loo tel: 072-5119921 of Mob: 06-1559 4624

 

Featured Image

Klokje van de Sint Josephkerk

Uit de parochie gemeenschap was de vraag gekomen:  is het mogelijk om de klok van de Sint Joseph te verhuizen naar de Sint Laurentius aan het Verdronkenoord.

Op vrijdag 28 mei samen met een deskundige zolder en vieringtoren beklommen om te meten of het klokje tussen de stijlen van de toren naar buiten gelepeld kon worden.

Nadat we de maten hadden opgenomen zijn we aan het schetsen gegaan en kwamen we tot de conclusie dat het er niet tussen door kon. Maar hoe is hij er dan ingekomen?

Heb klokkengieterij Eijsbouts gebeld en kreeg daar de directeur aan de lijn en hij kon mij alles vertellen over het klokje van de Joseph.

Er moet een stijl gedemonteerd worden anders gaat het niet lukken . De toren is in 2000 gerestaureerd door Pronk (handtekening staat in de toren met de datum ) maar zo goed dat we nu de aansluiting niet konden vinden. We gaan het vragen aan vader Pronk of hij het weet en anders gaan we nog een keer kijken. Dit hebben we gedaan en hij is zo goed gerestaureerd dat dit niet is te achterhalen. Bij verder onderzoek stuiten we op het volgende probleem: ook bij de Laurentius zou er een stijl uit de toren gehaald worden om hem daar weer in te hangen. De klok van de Joseph is iets groter dan de ijzeren klok ( deze is stuk) van Laurentius en past er wel in. Er kan alleen niet worden geluid omdat de ruimte te krap is.

We hebben dan ook het besluit genomen om de verhuizing niet door te zetten hoe jammer het ook is, zie onderstaand bericht van de klokkengieter.

“Wat uit het archief van Eijsbouts naar boven kwam was dat het klokje een copy is van een klokje uit 1863 met de letters TEK MARE  ?  en AVE MARIA er op. Gegoten bij de klokkengieterij Petit en Edelbrock in Gescher  Noordrijn – Westfalen in 1913. De kerk en de toren waren klaar in 1910.

In 1943 is de klok weggehaald door de Duitse bezetters. In 1946 – al direct na de oorlog – is er een kopie van die klok bij Eijsbouts gegoten en opnieuw geplaatst.”

Nu deze gegevens bekend zijn is het wel een klokje met een historische waarde voor ons als kerkgemeenschap en de stad Alkmaar en we moeten het doen met deze wetenschap. De vraag is straks aan de nieuwe eigenaren of ze hem nog eens op gezette tijden willen luiden, bijvoorbeeld op 4 mei om half 8 in de avond of in de nacht van 31 december op 1 januari.

Groet Jos Olbers

Featured Image

Wordt de kerk ingeruild voor het kattencafé en de psalmen voor de Happinez?

Maandelijks schrijft Pastoor Jan-Jaap van Peperstraten in het Nederlands Dagblad een column.

Laatst dronk ik nog koffie met Bea, Hanny, Hans en Fred – en binnenkort ga ik weer lunchen met paters Francisco en Manuel om te horen hoe het met hen gaat in hun nieuwe parochie. Het gebeurt niet vaak dat ik mensen spreek die literaire bekendheid verworven hebben. Maar zo is het nu.

Ze zijn allen vereeuwigd door Anton Stolwijk in zijn boek Buiten Dienst waarin hij de opmaat naar de sluiting van de Alkmaarse Josephkerk beschrijft.

Het is een mooi, scherp geschreven en wat melancholisch boek. Het verhaal van een leeggehaalde kerk en verdrietige mensen. Het leest als een Klaaglied over onze kerk. Het beschrijft een tijd die onherroepelijk voorbij gaat.

De sluiting van de Josephkerk heb ik zelf niet meegemaakt. Ik verhuisde een paar maanden later naar Alkmaar. Het staartje heb ik echter nog gezien en woonde nog zes maanden in de enorme – enorm lege – pastorie van de Joseph.

Ook de verhalen van de trouwe kerkgangers Bea, Hanny, Hans, Fred en de anderen zijn niet verdwenen. Opgetekend en wel liggen ze in de boekwinkel.  Het boek is lovend gerecenseerd. Het verhaal van onze parochie is daarmee ook het verhaal van de kerk geworden. Het NRC schreef al over “de langzame uitsterving van de Katholieke Kerk in Nederland”. De uitsterving van de kerk. Woorden als een doodsklok.

En als je dat zo leest voel je je als de zieke in de sketch van Monty Python, die al op de lijkenkar wordt gegooid terwijl hij nog driftig  “I`m not dead yet!” uitroept. Het kan toch niet zijn dat onze kerk wordt ingeruild voor het kattencafé en de psalmen voor de Happinez?

En toch, dit is nu waar we zijn. De grote geschiedenis van onze tijd. Het verdwijnen van deze vorm van kerk-zijn. Ik voel er niks voor om onszelf al dood te verklaren maar ook vals optimisme, denken dat alles vanzelf goedkomt en de kerk weer volloopt als we deze bocht maar nemen, is even lui als neerliggen en wachten op de dood.

We doorleven hier niet de eerste breuk in ons verleden. Vormen van kerk-zijn komen op en vergaan. De kerk van de achttiende eeuw verdween met de Franse Revolutie, en die van de negentiende en vroege twintigste eeuw met het Tweede Vaticaanse Concilie. Nu loopt de kerk van de late twintigste eeuw op haar eind.

En tussen zoveel verdwijnend verleden is het soms moeilijk te erkennen dat wij geen mensen van het verleden zijn. In de kerk en in de sacramenten vinden wij Jezus Christus elke keer opnieuw. Hij is geen man van toen maar de Redder voor nu. De tijden zijn slecht maar de boodschap vervaagt niet. We vinden er een nieuwe vorm voor, want dat hebben we altijd gedaan.

Als veel lijkt te eindigen denk ik aan een mooi woord dat wel eens aan Maarten Luther wordt toegeschreven: ”als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, zou ik vandaag nog een boompje planten”. Ons kennen is stukwerk en de toekomst geen gevangenis. God is groter dan onszelf en onze verwachtingen. Zijn grote trouw is iedere morgen weer nieuw.  (Klaagliederen 3:23)

Nieuwsbrief