Featured Image

Livestream op 13 juni 2021

 

De vieringen kunt u (ook) volgen via www.kerkdienstgemist.nl. Kies voor de provincie: Noord-Holland -> Selecteer plaats: Alkmaar en kies dan voor de  Sint Laurentiuskerk.

De viering op 13 juni begint 11.00 uur (livestream start ongeveer 10 minuten voor aanvang) en wordt voorgegaan door Pastoor Franklin Brigitha.

Deze link verwijst direct naar de uitzending.

Wel wordt de livestream gedeeld op onze website en Facebook.

Er is een app voor telefoons en tablets:
Appstore van Apple: zoek naar kerkdienstgemist
Google Play store:  zoek naar kerkdienstgemist

Tip: beschikt u over Google Chromecast of Apple TV dan kunt u de viering ook op TV bekijken.

Gebed voor Geestelijke Communie:
Mijn Jezus,
ik geloof dat U in het Allerheiligst Sacrament tegenwoordig bent.
Ik bemin U boven alles en wens U in mijn hart te verwelkomen.
Nu ik niet de communie daadwerkelijk  kan ontvangen, vraag ik van U de genade van de geestelijke communie.
Omhels mij en zuiver mijn verlangen naar de hemelse Vader.
Draag mij in Uw Geest, en laat mij nooit van U gescheiden worden.
Amen

Featured Image

Klokje van de Sint Josephkerk

Uit de parochie gemeenschap was de vraag gekomen:  is het mogelijk om de klok van de Sint Joseph te verhuizen naar de Sint Laurentius aan het Verdronkenoord.

Op vrijdag 28 mei samen met een deskundige zolder en vieringtoren beklommen om te meten of het klokje tussen de stijlen van de toren naar buiten gelepeld kon worden.

Nadat we de maten hadden opgenomen zijn we aan het schetsen gegaan en kwamen we tot de conclusie dat het er niet tussen door kon. Maar hoe is hij er dan ingekomen?

Heb klokkengieterij Eijsbouts gebeld en kreeg daar de directeur aan de lijn en hij kon mij alles vertellen over het klokje van de Joseph.

Er moet een stijl gedemonteerd worden anders gaat het niet lukken . De toren is in 2000 gerestaureerd door Pronk (handtekening staat in de toren met de datum ) maar zo goed dat we nu de aansluiting niet konden vinden. We gaan het vragen aan vader Pronk of hij het weet en anders gaan we nog een keer kijken. Dit hebben we gedaan en hij is zo goed gerestaureerd dat dit niet is te achterhalen. Bij verder onderzoek stuiten we op het volgende probleem: ook bij de Laurentius zou er een stijl uit de toren gehaald worden om hem daar weer in te hangen. De klok van de Joseph is iets groter dan de ijzeren klok ( deze is stuk) van Laurentius en past er wel in. Er kan alleen niet worden geluid omdat de ruimte te krap is.

We hebben dan ook het besluit genomen om de verhuizing niet door te zetten hoe jammer het ook is, zie onderstaand bericht van de klokkengieter.

“Wat uit het archief van Eijsbouts naar boven kwam was dat het klokje een copy is van een klokje uit 1863 met de letters TEK MARE  ?  en AVE MARIA er op. Gegoten bij de klokkengieterij Petit en Edelbrock in Gescher  Noordrijn – Westfalen in 1913. De kerk en de toren waren klaar in 1910.

In 1943 is de klok weggehaald door de Duitse bezetters. In 1946 – al direct na de oorlog – is er een kopie van die klok bij Eijsbouts gegoten en opnieuw geplaatst.”

Nu deze gegevens bekend zijn is het wel een klokje met een historische waarde voor ons als kerkgemeenschap en de stad Alkmaar en we moeten het doen met deze wetenschap. De vraag is straks aan de nieuwe eigenaren of ze hem nog eens op gezette tijden willen luiden, bijvoorbeeld op 4 mei om half 8 in de avond of in de nacht van 31 december op 1 januari.

Groet Jos Olbers

Featured Image

Wordt de kerk ingeruild voor het kattencafé en de psalmen voor de Happinez?

Maandelijks schrijft Pastoor Jan-Jaap van Peperstraten in het Nederlands Dagblad een column.

Laatst dronk ik nog koffie met Bea, Hanny, Hans en Fred – en binnenkort ga ik weer lunchen met paters Francisco en Manuel om te horen hoe het met hen gaat in hun nieuwe parochie. Het gebeurt niet vaak dat ik mensen spreek die literaire bekendheid verworven hebben. Maar zo is het nu.

Ze zijn allen vereeuwigd door Anton Stolwijk in zijn boek Buiten Dienst waarin hij de opmaat naar de sluiting van de Alkmaarse Josephkerk beschrijft.

Het is een mooi, scherp geschreven en wat melancholisch boek. Het verhaal van een leeggehaalde kerk en verdrietige mensen. Het leest als een Klaaglied over onze kerk. Het beschrijft een tijd die onherroepelijk voorbij gaat.

De sluiting van de Josephkerk heb ik zelf niet meegemaakt. Ik verhuisde een paar maanden later naar Alkmaar. Het staartje heb ik echter nog gezien en woonde nog zes maanden in de enorme – enorm lege – pastorie van de Joseph.

Ook de verhalen van de trouwe kerkgangers Bea, Hanny, Hans, Fred en de anderen zijn niet verdwenen. Opgetekend en wel liggen ze in de boekwinkel.  Het boek is lovend gerecenseerd. Het verhaal van onze parochie is daarmee ook het verhaal van de kerk geworden. Het NRC schreef al over “de langzame uitsterving van de Katholieke Kerk in Nederland”. De uitsterving van de kerk. Woorden als een doodsklok.

En als je dat zo leest voel je je als de zieke in de sketch van Monty Python, die al op de lijkenkar wordt gegooid terwijl hij nog driftig  “I`m not dead yet!” uitroept. Het kan toch niet zijn dat onze kerk wordt ingeruild voor het kattencafé en de psalmen voor de Happinez?

En toch, dit is nu waar we zijn. De grote geschiedenis van onze tijd. Het verdwijnen van deze vorm van kerk-zijn. Ik voel er niks voor om onszelf al dood te verklaren maar ook vals optimisme, denken dat alles vanzelf goedkomt en de kerk weer volloopt als we deze bocht maar nemen, is even lui als neerliggen en wachten op de dood.

We doorleven hier niet de eerste breuk in ons verleden. Vormen van kerk-zijn komen op en vergaan. De kerk van de achttiende eeuw verdween met de Franse Revolutie, en die van de negentiende en vroege twintigste eeuw met het Tweede Vaticaanse Concilie. Nu loopt de kerk van de late twintigste eeuw op haar eind.

En tussen zoveel verdwijnend verleden is het soms moeilijk te erkennen dat wij geen mensen van het verleden zijn. In de kerk en in de sacramenten vinden wij Jezus Christus elke keer opnieuw. Hij is geen man van toen maar de Redder voor nu. De tijden zijn slecht maar de boodschap vervaagt niet. We vinden er een nieuwe vorm voor, want dat hebben we altijd gedaan.

Als veel lijkt te eindigen denk ik aan een mooi woord dat wel eens aan Maarten Luther wordt toegeschreven: ”als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, zou ik vandaag nog een boompje planten”. Ons kennen is stukwerk en de toekomst geen gevangenis. God is groter dan onszelf en onze verwachtingen. Zijn grote trouw is iedere morgen weer nieuw.  (Klaagliederen 3:23)

Nieuwsbrief